Neem het akkoord met de volgende tonen: c - e - g - bes - es. (Je komt deze samenklank ook tegen met een dis in plaats van een es.) Hoe noteer je die samenklank in akkoordsymbolen? In de VS schrijven de meeste muzikanten 
. In Nederland schrijft men veelal 
. En het schijnt dat die laatste schrijfwijze in de vroege jaren van de jazz ook in de VS gebruikt werd.
Hoe kunnen we kiezen tussen deze twee mogelijkheden? Er is voor zowel als iets te zeggen. Als je wilt benadrukken dat akkoorden opgebouwd zijn uit tertsen, gebruik je de eerste schrijfwijze. De noot dis is dan een verhoogde negen. Als je deze samenklank waarneemt als een dominant-akkoord waarin een toon uit mineur is toegevoegd, dan geef je de voorkeur aan de . Geen van deze manieren van noteren is beter dan de andere. Ik denk dat er in beide zienswijzen evenveel waarheid zit.
Maar twee manieren van noteren voor één soort samenklank is niet slim. Als we allemaal dezelfde akkoordsymbolen gebruiken, zal het schrijven en lezen van daarvan sneller gaan. In de VS hebben de muzikanten blijkbaar gekozen voor de versie met 
. Als je het mij vraagt, kunnen we ons in Nederland maar beter daaraan conformeren.