In deze arpeggio’s liggen de vier stemmen dicht bij elkaar. Het ligt dus voor de bassen aan de hoge kant en voor de sopranen aan de lage kant. Deze oefening is bij uitstek geschikt om de stemgroepen goed naar elkaar te laten kleuren:

In deze oefening gaat de tenor telkens wat later omlaag dan de andere drie stemmen, waardoor er prettige sext-liggingen ontstaan. Het geheel doet een beetje denken aan de beroemde canon van Pachelbel:

Een tijdje terug plaatste ik een jazzy inzingoefening waarbij er tussen de tenor en bas steeds een halve secunde ligt. Hier is een vergelijkbare oefening waarbij er tussen de sopraan en alt telkens één toon ligt:

De vier zinnen van deze oefening beginnen eenstemmig en waaieren daarna uit naar zesstemmig. Elke partij heeft in dit geval een andere melodie (in tegenstelling tot veel van mijn andere inzingoefeningen). Maar als de eerste twee maten gekend zijn, is de verdere oefening eenvoudig, omdat die noten – telkens één secunde verschoven – herhaald worden:

In deze jazzy oefening liggen de bassen en de tenoren steeds een secunde van elkaar. Voor gevorderde koren dus:

Hier is een inzingoefening waarin de hoogste twee stemmen samen kwintparallellen vormen en de lage twee stemmen eveneens:

Hier is een jazzy inzingoefening met veel slash-akkoorden. Alle stemmen zingen homofoon. De drie bovenstemmen lopen parallel en de bas heeft een andere lijn:

In deze inzingoefening werk je met het koor toe naar driestemmige parallelle majeur akkoorden, waarbij een vierde stem de grondtoon blijft zingen.

Laten we beginnen met de melodie:

In deze inzingoefening zingen alle stemmen dezelfde noten in canon. De melodie is makkelijk te onthouden, omdat er vijf keer dezelfde frase wordt gezongen, telkens een toon hoger. De noten zijn als volgt: